Lütfen web tarayıcınızın Javascript desteğini aktif ediniz!

Kimsesiz Çocuklar Yalanlar ve Doğrular

Kimsesiz Çocuklar Yalanlar ve Doğrular

Kimsesiz Çocuklar Yalanlar ve Doğrular

Yıllar önce, küçük kız kardeşinin, genellikle koruyucu anne ve babalarına yalan söylediğini paylaşan bir kimsesiz çocukla sohbet ettim. Kız kardeşinin anne ve babasına düzenli ve seri bir şekilde söylediği yalanların- geçmiş olaylarla ilgili hikayelerden veya o günün başlarında yaşananlardan – tekrar ettiğini ve bunun kısır bir döngü oluşturduğunu söyledi ve ekledi ‘’Kız kardeşimin bana tüm bu yalanları söylemesine her zaman izin verdim çünkü o zaman bana gerçek şeyler söylüyordu, anne ve babasına rahatça anlatamayacağı şeyleri bile. Çünkü onlara açılacak güveni yoktu.’’

"Peki neden bunları seninle paylaşıyor ?" diye sorduğumdaysa  "Anne ve babası, o yalan söylediğinde, henüz açılmaya hazır olmadığını anlamıyorlar. Bu, onun insaları küçük dünyasına almadan önce güvenilir olduklarından emin olma yolu. Eğer onun için orada bulunursam ve söyleyediklerini dinlersem, doğru olmasa bile, onu dinlediğimi ve onu sevdiğimi biliyor ve çok geçmeden  yalanları bırakıp bana gerçeği anlatmaya başlıyor." Çocuk bakımı öncelikle güven ve anlayışı geliştirmek için var olmalıdır; ancak o zaman kişisel mülkiyet ve hesap verebilirlik artar. Duygusal olarak besleyici ilişkiler, koruyucu bir çocuğun yaşamındaki iyileşme emarelerine bir katalizör görevi görebilir.

Devam Eden Duygusal Hareketin Gerçekleri

Biyolojik ebeveynlerinin en temel ihtiyaçlarını göz ardı edip etmediklerini veya yanlış bir kontrol imkanı getirmek için şiddet kullanarak hareket etmelerine ek olarak daha da kötüye gidenler var: cinsel tacizler, çeşitli fiziksel ve duygusal işkence biçimleri.

Bu çocuklar koruyucu ebeveynlerinin evlerine yerleştirildiğinde, bu yeni ailenin bir üyesi olarak davranışları için önyargılı beklentiler ve bu çocukların devam eden duygusal hareketi gerçeği arasında sık sık bir boşluk var. Yetiştirilen bakımdaki çocuklar, dili öğrenmekten, sağlıklı fiziksel hareketlilik kazanmaktan, yaşa uygun düşünme becerilerini kullanmaya ve uygun sosyal davranışlara ve karar vermeye kadar derin zorluklar yaşayabilir. İştah ve uykusuzluk anormallikleri genellikle yıllarca durabilen ve başlayabilecek kalan etkilerdir.

Kötüye kullanım veya ihmale maruz kalan çocuklar, dayandıkları kötüye kullanımı yansıtacak davranışlar sergileyebilirler; çoğu zaman, bir zamanlar hayatta kalmak için bazı uyarlanabilir amaçları olan davranışlar. Karmaşık travma yaşayan çocuklar yemek stoklayabilir veya kendine zarar verici/ kendi kendine yatıştırıcı davranışlarda bulunabilir (kaşınmak, ısırmak veya kendilerini kesmek gibi). Kendileri taciz edilen kimseler, kendilerinden daha küçük olanlara veya daha güçsüz olanlara benzer şeyler yapabilir. Saldırganlık eylemleri, gelişmemiş empati ve dürtü kontrolünden kaynaklanabilir; bu, ağrıyı yaşarken başkalarının nasıl tepki vereceğini anlamaya yönelik bir çabayı yansıtabilir ve onlara uygulanan zarardan anlamayı teşvik etme girişimlerini de yansıtabilir.

Çocuklar, güvenli bir üs görevi gören bakıcı ile güçlü bir duygusal bağ olmadan, nispeten bilinmeyen, belki de güvenliği bulmak için çaba gösterirken bağlanma davranışlarına girerler.

Perspektifin Değişmesi Son Derece Gerekli

Bakıcılar için iki basit ilkenin çoğunlukla anlamlı olduğunu keşfettim.

“İşler iyiye gitmeden önce daha da kötüleşir.’’

Tedaviyi sağlamak zaman içinde faydalıdır, ancak kısa vadede gelişimsel açığı telafi edemez. Aslında, birçok durumda, terapi, çiğ duyguyu karıştıran duygusal olarak zorlu konuları ortaya çıkarmaktadır.

“Bu seninle ilgili değil.’’

Karmaşık travma, kronik endişe ile sonuçlanır - depresyon olarak içselleştirilir, meydan okuma olarak dışa vurulur. Zor duygusal zamanlarda ilerledikçe çocuklar geri çekilebilir veya patlayabilirler ve keder, öfke ve iyileşme yoluyla bir yolda ilerledikçe güven sınırlarını test edebilecekleri güvenli ilişkilere ihtiyaç duyarlar.

Veli olan anne ve babalar için terapötik destek programları sıklıkla travmanın olumsuz etkileri ve anne ve babanın en zor davranışlara karşı tepki verme ve kriz senaryolarını tırmandırmaya yönelik savunma stratejileri üzerine odaklanmaktadır. Bu eğitim türü kritiktir, ancak sorunların kökenindeki travma sonrası stres üzerine yoğunlaştıkça travmatik olmayan esneklik, güç ve büyümenin sayısız işaretlerini kolayca kaçırırız.

Evlat edinme konusunda önde gelen bir savunucusu olan Heather Forbes, sık sık evlatlık edinen ailelere travma yaşayan bir çocuğun ebeveyni olma paradigmasının tamamen değişmesi gerektiğini, yanlış cevaplar aldığımızı çünkü yanlış sorular sorduğumuzu söylüyor. İstediğimiz soru şudur: "Bu çocuğun davranışını nasıl değiştirebilirim?" Bu soruyu sorduğumuz sürece, güç mücadelesinin kısır döngüsünü, uzaklaşmayı ve bağlanma sorunlarını sürdüreceğiz.

Forbes’e göre iki "doğru" soru; 'bu çocuğun davranışını yönlendiren nedir?' ve 'bu çocukla olan ilişkimi iyileştirmek için ne yapabilirim?'dir. Bu sorular başlangıç noktamız olduğunda, travmayı iyileştirme ve davranış değişikliğini başlatma fırsatlarını daha iyi hazırlamış bulunmaktayız.

Araştırmacı Daniel Siegel’e göre (1999) "Yetişkinlerin sağladığı bakım, sağ kalım için gerekli zihinsel araçların gelişimini besler. Bu bağlanma deneyimleri, çocukların duygularını, düşüncelerini ve empatik bağlantılarını başkalarıyla dengelemek için oldukça esnek ve uyarlanabilir bir kapasite geliştirebilir ve elde etmeyi sağlar "

Sahip Olunması Gereken Bilgelik

Tüm ebeveynlerin hem bağlılık hem de özerklik geliştirme sorumluluğu vardır. Çocuklar, başkalarıyla duygusal bağ kurmayı, uygun sınırlarda gezmeyi ve kendini zorlayan duyguları yatıştırmayı öğrenmelidirler.

1-Önce anlamak ve daha sonra anlaşılmak istemek.

Çocuklar yanlış davrandıklarında, çocuklarının temel ihtiyaçlarını anlayan ebeveynler, canavarca ruh durumunun felce uğramasına neden olan kişiliğin gelişimine rehberlik edecek şekilde yanıt verirler. Bruce Perry (2001), "Bağlanma sorunları, bağlanma, normal gelişim ve anormal gelişim hakkında ne kadar çok şey öğrenecekseniz, yararlı davranışsal ve sosyal müdahaleleri o kadar çok geliştirirsiniz" diye yazdı.

2-Kendilerini tanımaları  

Kendi temel yatkınlığınızı anlamanız ve çocuğunuzu kendi çözümlenmemiş konularınızdan korumak için uygun denetler ve dengeler bulunduğundan emin olmanız önemlidir. Anlayış, bağlantı veya davranış değişikliği olsun, istediğimiz şeyden daha fazla yararlanmak için kendi çabalarımızı sabote eden yollarla hareket ederek kendimizi bulacağız.

3-Yardımcı olabilecek her şeyi yapmak için cesaretlendirin

Ev kurallarını ve çocuklara özgü hedefleri uygulayarak, ayrıcalıkları sorumluluklara bağlayarak ve çocukların olması için güvenli ve özel alanlar yaratarak ve kim olduklarını keşfetmelerini sağlayabilirsiniz. Bir çocuğu, onları ilişkilerinizi ve çevrelerindeki dünyayı keşfetme, koşulsuz olarak şefkat toplamayı, büyük veya küçük her çaba üzerinde övgüleri sergileme ve onların gerçek bir ilgisini gösteren fırsatları kolaylaştıran eğlenceli ve beceri geliştirme faaliyetlerine katarak hayatlarını besleyebilirsiniz.

4-Çözemediğiniz sorunlardan kurtulmaya çalışın

 Öfkeli tepkilerle çocuğunuzun itaatsiz davranışlarına çözüm getirmeye çalışmanız faydasızdır. Çocuğunuzun özellikle utangaç veya huysuz veya enerjik olup olmadığını değiştiremezsiniz, ancak yeterince iyi olmadığına dair şüphelerinizle mücadele etmek üzere bırakıldığı bir psikolojik kompleksi değiştirebilisiniz.

5-Her konuda barış için aracı olmaya çalışın

Bu kolay bir görev değil, ama doğru olan. W.L. Bateman’ın da dediği gibi "Sürekli yaptığınız  şeyleri yapmaya devam ederseniz, her zaman sahip olduğunuz şeyleri elde etmeye devam edeceksiniz."

 

Bu yazı, Hayat Sende Derneği için Samet Dağlı tarafından aşağıdaki bağlantıdan Türkçe’ye “Gayriresmi resmiden üstündür.” ilkesiyle çevrilmiştir. Burcu Taşdemir tarafından metnin kontrolü sağlanmıştır.

 

Yazının orijinal linkline ulaşmak için tıklayınız.

 

Siz de Hayat Sende’ye bağışta bulunun, koruma altındaki çocuk ve gençlerin hayatlarına umut olun. Bağışlarınız için tıklayın.

İçeriği Paylaş:

Yazar Hayat Sende

Hayat  Sende
Devlet koruması altındaki çocuk ve gençlerin hayata eşit, güçlü ve ayrımcılığa uğramadan atıldığı bir dünya için Hayat Sende...

İlginizi Çekebilir: